KotNorweski

Pochodzenie kotów norweskich leśnych skryte jest mgłą dziejów. Koty te raz za razem pojawiały się w mitologii i ludowych podaniach powtarzanych ustnie z ojca na syna, następnie zgromadzonych i zapisanych między 1837 i 1852 rokiem. Norweski malarz Olaf Gulbransson zamieścił rysunek obrazujący kota norweskiego w swojej autobiografii. Wzmianka o wspomnianych wyżej legendach ludowych pojawia się w książce dla dzieci wydanej przez G. Scotta w 1912 roku, której osią jest leśny kot noszący imię Sølvfaksa.

Krąży szereg objaśnień pochodzenia rasy norweskich kotów leśnych. Spotyka się zdanie, że kot norweski jest efektem skrzyżowania kota europejskiego z kotami długowłosymi przywiezionymi przez Wikingów z Turcji do Norwegii. Dar Wikingów do rozpowszechniania kotów akredytuje fakt obecności półdzikich kotów w okolicach Normandii i wybrzeży Stanów Zjednoczonych gdzie prawdopodobnie przypłynęły razem ze współczesnymi Liefa Ericksona. Ostatnie badania naukowe wykazały również, że kot norweski leśny jest przodkiem lubianego w USA kota rasy maine coon. Wielu ludzi suponuje, że ci koci podróżni mogli być także głównymi przodkami kotów Manx. Koty norweskie przez stulecia rozwijały się i adaptowały do ostrego, i zimnego klimatu północnej Skandynawii, dzięki czemu przetrwały najodporniejse z nich.

Kot norweski, choć był dzikim zwierzęciem, chętnie korzystał z bliskości człowieka - nazywany był kotem-goblinem.. Niektórzy ludzie myśleli nawet, że jest to hybryda rysia i domowego kota. Najbardziej rzucającą się w oczy wspólną cechą jest podobieństwo rozmiarów i fakt posiadania kryzy oraz kitek na uszach.. Kot Norweski Leśny wyglądał mocarniej niż był nim w rzeczywistości zaś to odczucie jeszcze bardziej potęgował sposób poruszania się podczas polowania.

Koty Norweskie Leśne uznano za dzikie lecz pożyteczne zwierzęta i podlegały ochronie. W norweskich rezerwatach leśnych leśnicy byli odpowiedzialni za tych przedstawicieli fauny, tropili i zatrzymywali kłusowników, którzy łapali i wywozili te koty z państwa.

Wskutek mieszania z krótkowłosymi kotami, odpowiednikami naszych wolno żyjących kotów domowych, koty norweskie leśne zaczęły zanikać jako rasa. By uniknąć całkowitego ich wymarcia, ludzie zaczęli je hodować jako koty domowe. Wraz z rozwojem rolnictwa w północnej Europie osadnicy zabierali ze sobą koty. Wkrótce wybuchła druga wojna światowa, krzyżując nieco plany hodowlane.

Prace nad rasą wznowiono w roku 1963, z inicjatywy Norweskiego Narodowego Stowarzyszenia Genealogicznego, zaś jej ochronę w 1972.

Podczas paryskiego zgromadzenia generalnego FIFe w 1977 hodowcy norwescy przedstawili bogatą dokumentację rasy wraz z rodowodami. Generalne Zgromadzenie FIFe jednomyślnie przyznało kotu norweskiemu status rasy mającej prawo rywalizacji o nagrody podczas międzynarodowych wystaw.